عناصر آلیاژی نقش حیاتی در تعیین خواص فولاد دارند. با افزودن انتخابی عناصر آلیاژی مختلف، می توان فولادهایی با طیف وسیعی از خواص متناسب با کاربردهای مختلف تولید کرد. با درک نقش عناصر آلیاژی مختلف، می توان آلیاژهای فولادی را طراحی کرد که الزامات خاصی مانند استحکام، چقرمگی و مقاومت در برابر خوردگی را برآورده کند.
تیتانیوم (Ti)
تیتانیوم به فولاد اضافه می شود تا استحکام، چقرمگی و مقاومت در برابر خوردگی را بهبود بخشد. همچنین به اصلاح ساختار دانه فولاد کمک می کند که چقرمگی و شکل پذیری آن را بهبود می بخشد. تیتانیوم معمولاً در مقادیر کم (تا 0.5%) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
وانادیوم (V)
وانادیوم برای بهبود استحکام، چقرمگی و مقاومت در برابر سایش به فولاد اضافه می شود. همچنین به اصلاح ساختار دانه فولاد کمک می کند که چقرمگی و شکل پذیری آن را بهبود می بخشد. وانادیوم معمولاً در مقادیر کم (تا 0.5%) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
نیوبیم (Nb)
نیوبیم به فولاد اضافه می شود تا استحکام، چقرمگی و جوش پذیری آن را بهبود بخشد. همچنین به اصلاح ساختار دانه فولاد کمک می کند که چقرمگی و شکل پذیری آن را بهبود می بخشد. نیوبیم معمولاً در مقادیر کم (تا 0.5%) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
بور (B)
بور برای بهبود سختی و مقاومت در برابر سایش به فولاد اضافه می شود. همچنین به اصلاح ساختار دانه فولاد کمک می کند که چقرمگی و شکل پذیری آن را بهبود می بخشد. بور معمولاً در مقادیر کم (تا 0.005%) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
تنگستن (W)
تنگستن به فولاد اضافه می شود تا استحکام، چقرمگی و مقاومت در برابر سایش را بهبود بخشد. همچنین به افزایش مقاومت آن در برابر دماهای بالا کمک می کند. تنگستن معمولاً در مقادیر کم (تا 2٪) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
نیتروژن (N)
نیتروژن به فولاد اضافه می شود تا استحکام و چقرمگی آن را بهبود بخشد. همچنین به افزایش مقاومت آن در برابر دماهای بالا کمک می کند. نیتروژن معمولاً در مقادیر کم (تا 0.02%) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
آلومینیوم (Al)
آلومینیوم برای بهبود استحکام، مقاومت در برابر خوردگی و جوش پذیری به فولاد اضافه می شود. همچنین به اصلاح ساختار دانه فولاد کمک می کند که چقرمگی و شکل پذیری آن را بهبود می بخشد. آلومینیوم معمولاً در مقادیر کم (تا 1٪) به فولادهای کم آلیاژ اضافه می شود.
