روش های تمیز کردن، در اینجا باید بین روش های شیمیایی و روش های مکانیکی تمایز قائل شد.
روشهای شیمیایی عبارتند از: ترشی کردن (به روش غوطهوری، با خمیر ترشی یا اسپری)، غیرفعال کردن کمکی (پس از ترشی) و پرداخت الکترولیتی.
روش های مکانیکی عبارتند از: سند بلاست، شات بلاست با ذرات شیشه یا سرامیک، محو کردن، برس زدن و پرداخت.
پس از جوشکاری، فلس اکسید سیاه، زرد و آبی روی مهره جوش ظاهر می شود که باید تمیز شود. اگرچه همه روش ها می توانند درزهای جوش لوله فولادی فولادی ضد زنگ را ایجاد کنند، هیچ پس پردازش مکانیکی خواص خوردگی مناسب برای کاربردهای سخت را فراهم نمی کند. . روشهای شیمیایی برای حذف اکسیدها و سایر آلایندهها از سطح استفاده میشود، در حالی که روشهای مکانیکی ممکن است برای پاک کردن آلودگی از مواد قبلی حذف شده، مواد صیقلی یا مواد محو شده استفاده شود. انواع آلودگی ها به ویژه ذرات آهن خارجی می تواند منبع خوردگی به خصوص در محیط های مرطوب باشد. بنابراین، سطوح تمیز شده مکانیکی ترجیحاً باید به طور منظم در شرایط خشک تمیز شوند.
پس از ترشی، شستشوی مناسب با آب بسیار مهم است تا همه آلودگی ها و باقی مانده های ترشی از بین برود. شستشوی نهایی باید با آب نرم انجام شود تا لکه های کلسیم و آلاینده ها در لایه اکسید رو به رشد لوله های فولادی جوش داده شده از جنس استنلس استیل قرار نگیرند که برای ایجاد لایه غیرفعال ضروری است. علاوه بر این، از آنجایی که لوله های فولادی جوش داده شده از فولاد ضد زنگ از روش های شیمیایی (ترشی و پرداخت الکترولیتی) برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی استفاده می کنند، آهن سریعتر از سایر فلزات در محلول های ترشی و الکترولیت ها حل می شود. بر این اساس سطح با کروم غنی شده و بی اثرتر می شود. بنابراین، روش های شیمیایی مانند ترشی و پولیش الکتروشیمیایی تنها روش های پس از تصفیه هستند که قادر به بازیابی مقاومت خوردگی فولاد ضد زنگ در جوش و سایر آسیب های سطحی هستند که قبل از جوشکاری رخ داده است. این در واقع هیچ ربطی به نوع فولاد ضد زنگ ندارد. هیچ تفاوتی بین اثر ترشی لوله فولادی جوشی فولاد ضد زنگ با غوطه وری در مخزن یا استفاده از خمیر ترشی یا اسپری وجود ندارد.
