ارزانترین درجه فولاد

** 1. چگونه می توان درجه فولاد را بررسی کرد؟ **

بسته به نیاز به دقت ، روش های مختلفی برای بررسی درجه فولاد وجود دارد:
*** تجزیه و تحلیل شیمیایی: ** این دقیق ترین روش است. تکنیک هایی مانند طیف سنجی انتشار نوری (OES) یا X- fluorescence پرتو (XRF) در آزمایشگاه ها استفاده می شود تا دقیقاً ترکیب ابتدایی فولاد را شناسایی کنند ، که مستقیماً درجه آن را تعریف می کند.
*** تست جرقه: ** این یک روش سنتی و دقیق کمتر است که توسط جوشکارهای با تجربه و کارگران فلز استفاده می شود. چرخ دستی روی فولاد استفاده می شود و شکل ، رنگ و طول جرقه هایی که تولید می شوند سرنخ هایی در مورد میزان کربن فولاد و نوع آلیاژ عمومی ارائه می دهند.
*** تست سختی: ** در حالی که درجه را مستقیماً مشخص نمی کنید ، اندازه گیری سختی (به عنوان مثال ، با یک تستر راکول یا برینل) می تواند در مقایسه با خواص شناخته شده نمرات فولادی ، به محدود کردن امکانات کمک کند.
*** مارک ها و کدها: ** اغلب ، محصولات فولادی از آسیاب های معتبر با کدها یا رنگ هایی که مطابق با استانداردهای صنعت نشانگر درجه آنها هستند ، با کدها یا رنگ ها رنگ آمیزی می شوند.

** 2. آیا فولاد درجه 1 یا درجه 2 بهتر است؟ **

"درجه 1" و "درجه 2" که معمولاً به نمرات تیتانیوم اشاره می کنند ، نه فولاد. اگر فرض کنیم شما به این نمرات تیتانیوم مراجعه می کنید ، تیتانیوم درجه 2 برای اکثر برنامه های عمومی "بهتر" در نظر گرفته می شود ** زیرا این قوی ترین از نمرات تیتانیوم خالص تجاری است در حالی که هنوز هم شکل گیری عالی و مقاومت در برابر خوردگی را ارائه می دهد. درجه 1 نرم ترین و انعطاف پذیر ترین است.

اگر به یک سیستم فولادی خاص (مانند نمرات ASTM برای پیچ و مهره) مراجعه می کنید ، معنی کاملاً تغییر می کند. به عنوان مثال ، در ASTM A193 برای پیچ های فولادی آلیاژ ، درجه B7 بسیار قوی تر از درجه B5 است. بنابراین ، دانستن زمینه خاص سیستم درجه بندی بسیار مهم است.

** 3. 4 نوع فولاد چیست؟ **

فولاد در درجه اول بر اساس ترکیب شیمیایی آن به چهار نوع اساسی طبقه بندی می شود:
*** فولاد کربن: ** این رایج ترین نوع است که حدود 90 ٪ از تولید فولاد را تشکیل می دهد. خصوصیات آن عمدتاً توسط محتوای کربن آن تعریف شده است ، با تعداد کمی از عناصر آلیاژ دیگر.
*** فولاد آلیاژی: ** این نوع حاوی مقادیر قابل توجهی از عناصر آلیاژ دیگر مانند منگنز ، نیکل ، کروم ، مولیبدن ، وانادیوم یا سیلیکون است. این عناصر برای بهبود خواصی مانند قدرت ، سختی ، سختی و مقاومت در برابر سایش اضافه می شوند.
*** فولاد ضد زنگ: ** با توجه به محتوای کروم بالای آن (به طور معمول 10.5-20 ٪) تعریف شده است ، که به آن خوردگی و مقاومت در برابر زنگ زدگی عالی می دهد. متداول ترین انواع آنها آستنیتی (به عنوان مثال ، 304) ، فریتیک و مارتنزیتیک هستند.
*** فولاد ابزار: ** یک کلاس بسیار سخت ، فولادهای مقاوم- را بپوشید که به طور خاص برای تهیه ابزار ، می میرد و تجهیزات برش طراحی شده است. آنها حاوی عناصری مانند تنگستن ، مولیبدن ، کبالت و وانادیوم در مقادیر زیاد هستند.

** 4. ارزانترین درجه فولاد چیست؟ **

ارزانترین و گسترده ترین درجه فولاد ** فولاد کربن کم (یا فولاد خفیف) ** است. مثالهای متداول عبارتند از:
*** ASTM A36: ** یک فولاد سازه استاندارد که در ساختمانها و پل ها استفاده می شود.
*** SAE - AISI 1018/1020: ** فولاد هدف عمومی مورد استفاده برای ماشینکاری و قطعات.
*** CRCA (آنیل نزدیک نورد سرد): ** برای کاربردهای ورق فلزی استفاده می شود.

این فولادها ارزان هستند زیرا یک ترکیب شیمیایی ساده (در درجه اول آهن و کربن ، با مقادیر کم عناصر دیگر) دارند و در مقادیر گسترده تولید می شوند.

** 5. سه درجه فولاد چیست؟ **

فولاد را می توان بر اساس محتوای کربن آنها به سه درجه مشترک گروه بندی کرد ، که مستقیماً بر خصوصیات آنها تأثیر می گذارد:
*** فولاد کربن کم / فولاد خفیف: ** حاوی 0.3 ٪ کربن است. این ماده نسبتاً نرم ، انعطاف پذیر ، آسان برای شکل گیری و رایج ترین و ارزان ترین نوع است. در اجسام اتومبیل ، پرتوهای ساختاری و سیم استفاده می شود.
*** فولاد کربن متوسط: ** حاوی کربن 0.3 ٪ و 0.6 ٪ است. این تعادل انعطاف پذیری و استحکام را ارائه می دهد و می تواند گرما- برای افزایش سختی درمان شود. در مسیرهای ریلی ، چرخ دنده ها و شفت ها استفاده می شود.
*** فولاد کربن بالا: ** حاوی کربن 0.6 ٪ و 1.5 ٪ است. بسیار سخت ، قوی و مقاوم در برابر سایش است اما همچنین شکننده تر است. برای برش ابزارها ، تیغه ها ، چشمه ها و سیم های قدرت بالا- استفاده می شود.