روش های جوشکاری برای لوله فولادی 20G چیست؟
روشهای جوشکاری متداول برای لوله فولادی 20G شامل جوشکاری قوس فلزی دستی (SMAW) ، جوش قوس غوطه ور (SAW) ، جوش قوس آرگون (GTAW/TIG) و جوش قوس محافظ گاز (GMAW/MIG) است. جوش قوس فلزی دستی برای نصب در محل و جوشکاری لوله های قطر کوچک مناسب است و انعطاف پذیری اما راندمان کمتری را ارائه می دهد. جوش قوس زیر آب برای تولید انبوه لوله های فولادی ضخیم مناسب است و سرعت جوشکاری بالا و کیفیت مداوم را ارائه می دهد. جوشکاری TIG در درجه اول برای جوشکاری با دقت بالا ، مانند جوشکاری باسن لوله های دیگ بخار ، برای کاهش نقص جوش استفاده می شود. جوش قوس محافظ گاز برای خطوط تولید خودکار مناسب است و راندمان جوش را بهبود می بخشد.
در هنگام جوشکاری لوله فولادی 20 گرم باید چه عوامل کلیدی در نظر گرفته شود؟
هنگام جوش دادن لوله فولادی 20 گرم ، برای جلوگیری از ترک خوردگی باید دمای گرمای گرم (معمولاً 150-200 درجه) کنترل شود. مواد جوشکاری باید از الکترودها یا سیمهای سازگار با فولاد 20 گرم مانند J427 (E4315) یا ER70S-6 انتخاب شوند. در حین جوشکاری ، حفظ دمای متقابل مناسب برای جلوگیری از گرمای بیش از حد ، که می تواند منجر به درشت دانه شود ، مهم است. خنک کننده یا عملیات حرارتی پس از جوش (مانند بازپرداخت تسکین استرس) باید برای کاهش استرس جوش باقیمانده انجام شود. علاوه بر این ، محیط جوش باید عاری از رطوبت و بادهای قوی باشد تا از نقصی مانند تخلخل و اجزاء سرباره جلوگیری شود.
چرا عملیات حرارتی پس از جوشکاری لوله فولادی 20 گرم مورد نیاز است؟
عملیات حرارتی پس از جوش (مانند بازپخت تسکین استرس) می تواند استرس باقیمانده ناشی از جوش را از بین ببرد و از خوردگی استرس و تاخیر در ترک خوردگی جلوگیری کند. عملیات حرارتی همچنین اندازه دانه در منطقه تحت تأثیر گرما (HAZ) را اصلاح می کند و باعث بهبود مقاومت و مقاومت در برابر مواد می شود. عملیات حرارتی پس از جوش به ویژه برای لوله های فولادی 20G با دیواره ضخیم اهمیت دارد ، زیرا غلظت استرس می تواند منجر به ترک خوردگی شود. دمای آنیل به طور معمول 600-650 درجه استفاده می شود و زمان نگهدارنده با ضخامت دیوار تعیین می شود. برای اطمینان از خاصیت یکنواخت در ناحیه جوش ، آزمایش سختی پس از عملیات حرارتی لازم است.
نقص های متداول مرتبط با جوشکاری لوله فولادی 20G چیست و چگونه می توان از آنها جلوگیری کرد؟
نقص جوشکاری رایج شامل ترک ، تخلخل ، اجزاء سرباره و عدم همجوشی است. ترک ها به طور معمول در اثر جوشکاری استرس یا ترک خوردگی ناشی از هیدروژن ایجاد می شوند ، که می توان از طریق گرمایش و عملیات حرارتی پس از جوش جلوگیری کرد. تخلخل اغلب در اثر جوشکاری مرطوب و یا گاز محافظ کافی ایجاد می شود. اطمینان حاصل کنید که مواد مصرفی خشک هستند و از یک گاز محافظ مناسب استفاده می کنند. با بهینه سازی پارامترهای جوش و تمیز کردن مهره جوش می توان اجزاء سرباره را کاهش داد. کمبود همجوشی با سرعت جوش بیش از حد یا جریان کافی همراه است و نیاز به تنظیم فرآیند جوشکاری دارد. از آزمایش غیر مخرب (مانند رادیوگرافی) می توان برای تشخیص نقایص داخلی استفاده کرد.
چگونه می توان کیفیت اتصالات جوش داده شده لوله فولادی 20G را ارزیابی کرد؟
ارزیابی کیفیت مشترک جوش داده شده شامل بازرسی بصری ، آزمایش غیر مخرب و آزمایش مکانیکی است. بازرسی بصری در درجه اول ، صافی جوش و وجود نقص هایی مانند ترک های سطح و زیر بغل را بررسی می کند. روشهای آزمایش غیر مخرب شامل آزمایش اولتراسونیک (UT) ، رادیوگرافی (RT) و آزمایش ذرات مغناطیسی (MT) برای تشخیص نقایص داخلی است. آزمایش مکانیکی شامل آزمایش کششی ، آزمایش خم و آزمایش ضربه است تا اطمینان حاصل شود که قدرت ، انعطاف پذیری و چقرمگی جوش مطابق با استانداردها است. علاوه بر این ، از تجزیه و تحلیل متالوگرافی می توان برای تعیین یکنواختی ریزساختار جوش استفاده کرد.
